این دانشمندان از دانشگاه استراسبورگ و کالج امپریال لندن پس از رصدهای مکرر و زیر نظر داشتن حرکات این سیاهچاله، به فوران های عظیم انرژی و کشف حبابی عظیم در کنار این سیاهچاله پی بردند.
فرضیات نشان می دهد که یشتر این انرژی به صورت تشعشعات پرتو ایکس تابش می شوند. همچنین این ريز اختروش، مقدار بسیار زیادی از انرژی را به شکل یک جفت فواره ی انرژی – ذره ی بسیار قدرتمند آزاد کرده است. این فواره ها با گاز میان ستاره ای مدور برخورد کرده و منجر به شکل گیری یک حباب عظیم از گاز گداخته به قطر بیش از هزار سال نوری می شوند.
تصوير نقاشي شده از فوران عظیم سیاهچاله ای و تشکیل حبابی عظیم با قطر بیش از هزار سال نوری
این حباب عظیم محتوی ترکیباتی از گاز گداخته و ذرات فوق سریع در دماهای متفاوت می باشد که با سرعت حدود یک میلیون کیلومتر بر ساعت درحال بزرگ شدن است.
مانفرد پاکول از دانشگاه استراسبورگ در فرانسه می گوید: «میزان انرژی ای که توسط سیاهچاله به این حباب عظیم تزریق می شود، ما را حیرت زده کرده است.»
رابرت سوریا نیز از آزمایشگاه علوم فضایی مالرد در دانشگاه کالج لندن (UCL) می گوید: «طول این فواره ها با توجه به ابعاد سیاهچاله ای که از آن پرتاب می شوند، شگفت انگیز است.»
سوریا در ادامه می افزاید: «برای درک بهتر تصور کنید، اگر این سیاهچاله به اندازه ی یک توپ فوتبال کوچک می شد، آنگاه هریک از فواره ها از زمین به آنسوی مدار پولوتو پرتاب می شد.»
طبق تحقیقات انجام شده تصور می شود این سیاهچاله که در کهکشان مارپیچی NGC7793 در فاصله ی تقریبا 12 میلیون سال نوری از ما قرار دارد، تنها دو تا چند برابر تنها ستاره منظومه ی شمسی ما خورشید باشد و به این ترتیب این سیاهچاله در مقایسه با ابرسیاهچاله های عظیمی که معمولا در مرکز اغلب کهکشان ها قرار دارند، بسیار کوچک است.
دانشمندان از ابعاد و سرعت گستردگی محصول عظیم این سیاهچاله (حباب)، دریافتند که احتمالا فعالیت فواره های آن از حداقل حدود 200 هزار سال پیش روبه افزایش بوده است.
